Wat ontdek jij over jezelf?

De tweedejaars deeltijd studenten Ad (Office)Management hebben als thema voor de module Persoonlijke en Professionele Ontwikkeling “persoonlijk leiderschap”.

De les van afgelopen vrijdag startte ik daarom met een check-in. De vraag was: “Wat heb jij de afgelopen periode over jezelf ontdekt?” En wat een mooie antwoorden kwamen er op deze vraag, grote en kleine ontdekkingen. Kippenvelmomenten en enorm veel positieve steun van de klas voor elkaar in deze toch rare periode.

Zo blijkt maar dat de crisis niet voor niets een Japans teken is dat uit én gevaar én kans bestaat. We leven en leren in een periode die persoonlijke groei en leiderschap ook mogelijk maakt. Want als er van alles wegvalt, ga je soms toch net een stapje dieper en “ontdek” je jezelf.

Eigenlijk…

Eigenlijk… het is een woord dat ik vaak hoor als ik docent en coach. Voor taalkundigen is het een signaalwoord voor precisering. Voor mij een woord dat signaleert dat er iets in de onderstroom speelt. Dat je iets wilt, maar nog niet doet. Of ergens een conflict bij ervaart.

“Eigenlijk wil ik elke dag muziek maken, maar….” De vraag is dan om stil te staan bij wat je eigenlijk wilt. Welk verlangen daarbij hoort en of je daar – op welke manier dan ook- gehoor aan kunt geven. Erbij stilstaan is vaak al stap 1.

Als jij de zin hierboven zou invullen, wat zou er dan staan?

#coaching #taal #signaalwoord #kunst #artbyloes #precisering #eigenlijk #voornemens #wensen #stilstaan #ikstaevenstil #coachvraag #coachvragen #creatievecoachvraag

Kunstwerk: face your fears (2017)

De uitnodiging van de struisvogel

Vandaag kreeg ik de vraag wat het verhaal is achter het schilderij ostrich (oftewel struisvogel). Leuk om die vraag te krijgen en goed om het te vertellen. Want de struisvogel heeft een uitnodiging in zich. Dit is het verhaal achter hoe het schilderij tot stand is gekomen.

Waar ik normaal gesproken schilder zonder vooropgezet plan, had ik in 2019 de intentie bij de start van dit schilderij om te kijken of ik een dier kon schilderen. Welk dier wist ik nog niet. Ik heb een achtergrond opgezet en ben daarna begonnen met schilderen. Halverwege zag ik (samen met mijn kinderen) dat er verschillende dieren mogelijk waren, maar de struisvogel sprak mij het meeste aan. Ik had (nog) geen idee waarom.

Door te zoeken naar beelden van de struisvogel kon ik me een beeld vormen van de verhouding van het dier. En ik las ook veel informatie die ik totaal niet wist. Hoe snel en slim het dier is, dat het samenwerkt. Best wel een opmerkelijk dier. Maar qua artistiek potentieel werd ik in eerste instantie niet wild enthousiast, want het kleurenpalet van een struisvogel is nogal beperkt. Veel bruin en grijs.

Het schilderij heb ik daarom een paar dagen weggezet, totdat ik weer de geest kreeg. En toen ontstond de kleurrijke struisvogel. Voor mijn gevoel een struisvogel waarbij de buitenkant eer doet aan de binnenkant.

Daarmee raakt het ook een belangrijk levensthema: aanpassen versus authentiek zijn. Want passen we allemaal niet wel eens (een beetje of veel) aan om ergens bij te horen? Ik hoop dat het schilderij je inspireert om je bewust te zijn van je kwaliteiten en unieke eigenschappen en je uitnodigt om die altijd te laten zien.

Ostrich 2019 Acrylic on wood – 61×122 cm – €450

Je eigen manier – over pure keuzes

Veel dingen krijgen we op een bepaalde manier aangeleerd, of we zien hoe anderen het doen en denken dan dat het zo ‘moet’.

Welk werk je doet, hoe je je relatie inricht, hoe vaak je sport of hoe je schildert, of welke muziek je maakt. Hoe heb jij die keuzes gemaakt? En hoe weet je of het jouw pure keuze is, of dat hij opgelegd is door de kaders van de wereld buiten jou? Het verschil is voelbaar!

Ik heb door vallen en opstaan geleerd dat als ik zaken op mijn manier doe, ze puur zijn én dan ook werken, dan gaat het als ware vanzelf.

Andersom doe ik soms ook dingen volgens het boekje en ontdek dan zelf weer dat dát voor mij niet werkt. Zo probeerde ik gisteren een struisvogel levensecht te schilderen op een eerder gemaakt achtergrond.

Maar door na een tijdje ploeteren een stap terug te nemen, zag ik en voelde ik dat het totaal niet klopte. Met een natte doek maakte ik mijn werk ongedaan en daarna was in een kwestie van een kwartier de struisvogel in mijn eigen stijl klaar.

Als JIJ nu het gevoel hebt dat zaken niet lopen zoals je wilt, is het misschien ook tijd voor jou om een stapje terug te doen en eens stil te staan bij de keuzes die je maakt. Om te gaan ontdekken wat jouw manier is om pure keuzes te maken. Ik help je daar graag bij.

Loes Visscher (06-29895989, loes [@] nuvoli.nl)

Vinger op de zere plek

Vanochtend herlas ik een recensie van een van de studenten die ik tijdens de pilot van de tussenjaargangers mocht begeleiden. Zij schreef: “Loes weet vaak de vinger op de zere plek te leggen.” Het deed me denken aan de ervaring die ik vaak heb bij de masseur. Doordat diegene je aanraakt en contact maakt met je lichaam, voel je zelf ook weer waar het blokkeert. En kan je (met een beetje hulp) weer gaan werken aan herstel. Eigenlijk doet een coach hetzelfde, maar dan op mentaal vlak. Even de spreekwoordelijke vinger op de zere plek leggen, zodat jij VOELT waar het vastloopt en je weer in beweging kunt komen. Wat een mooie metafoor!

#coaching #voelen #denken #intuïtie

Hoe laat jij jezelf uitdagen? Wat triggert jou?

Ik draag al een tijdje een fitbit horloge, een luxe stappenteller, zeg maar. Ik ben daardoor meer gaan bewegen. Want ik zat zo rond de 6/7.000 stappen per dag, terwijl 10.000 het aanbevolen aantal is. Daardoor was ik er bewust een tijd meer mee bezig, maar zoals wel vaker sloop de routine erin. Het bewegen raakte op de achtergrond, terwijl ik me wel fijner en fitter voel als ik genoeg beweeg.

Tot van de week. Ik werd via fitbit uitgedaagd door een familielid voor de ‘workweek hustle’, waarbij je virtueel tegen elkaar strijdt. En na dag 1 stond ik bovenaan, maar op dag 2 kwam die positie toch in gevaar. Dus ging ik na de afwas een rondje rennen, met mijn zoon ernaast op de fiets. Leuk, nuttig en gezellig. En een heerlijk voldaan gevoel erna.

Blijkbaar triggert een beetje concurrentie mij dus wel als het gaat om sporten. Terwijl ik in mijn werk andere triggers ervaar. Mooi om deze week eens naar te kijken.

Hoe zit dat bij jou? Hoe laat jij jezelf uitdagen? Wat triggert jou?

Learning starts at the end of your comfort zone

Dat is een mooie quote die voor mij in alle aspecten van mijn leven klopt. Ik maak er dan ook gebruik van bij het lesgeven, het coachen en bij het maken van kunst. Doen wat spannend voelt, heeft vaak veel effect. En dan heb ik het meestal niet over het ‘fysieke’ resultaat, maar juist wat je leert tijdens het proces. De twijfels, het proberen, het doen en daardoor jezelf overwinnen zijn belangrijker dan het resultaat.

Zo ging ik van de week aan de slag met structuur en heftige kleuren in een schilderij, gewoon omdat ik dat nog nooit gedaan had.

Wanneer was de laatste keer dat jij aan de rand van je comfortzone iets deed? En wat heeft dat jou gebracht?
En wat zou je eigenlijk wel eens willen proberen, maar heb je nog nooit gedaan?

Ik ben een egel

Tja, dat klinkt misschien gek, maar de egel is (een van) mijn krachtdier(en). Ik ben open, maar geef ook mijn grenzen aan, net zoals een egel zacht en aaibaar is, totdat er gevaar dreigt, dan steekt hij zijn stekels op. De egel is een speels dier, en dat ben ik zeker ook. Al vergeet ik dat in alle volwassenheid nog wel eens.

Krachtdieren zijn voor mij een mooie manieren om te bekijken wat er in mij leeft, wat er in mijn coachees leeft. Want de natuur en dus ook dieren gaan gelijk een laagje dieper. Ze spelen in op wat er onder het oppervlak leeft. Wat er ondertussen aan de hand is.

En daar gaat het in mijn coaching ook vaak om. De “eigenlijk”s en de “ondertussen”s.
Een mooie vraag van de egel: Als alle opties open zijn, wat zou jij dan eigenlijk willen? En wat zorgt ervoor dat jij je stekels opzet en het ondertussen toch niet doet?

 

Deze foto vertelt een verhaal

Deze foto vertelt een verhaal, een verhaal van een dag, maar meer nog dan dat, een verhaal over mij. Loes, in het Spaans “Luz” (licht), een naam afgeleid van Louis, de zonnekoning. Wat zie ik op deze foto? Ik zie mezelf omhoog kijken, ik zie mijn verbinding met licht.

Ik kijk omhoog omdat ik niet de langste ben, maar vooral ook omdat ik geloof in groei, altijd positief ben, geloof in kansen en mogelijkheden. Zelfs, of juist, op de momenten waarop je het niet meer weet. Als je in een studie zit die niet bij je past, werkt op een plek die je moe maakt, of een relatie hebt die je afbreekt in plaats van opbouwt. (ja, ik spreek uit ervaring…)

Juist dan, op dat allermoeilijkste moment, kun je toch verder als je kunt luisteren naar je lichaam, je innerlijke wijsheid, je innerlijke stem, je eigen licht. Dat is er, maar het wacht op ontdekking. Ont-dekking. Het deksel eraf, het er laten zijn, er gebruik van maken. Want vaak is wat er onder dat deksel zit zo sterk dat wij zelf of anderen er bang voor zijn geworden. En dan kan je het maar beter wegstoppen. Dat is veel veiliger.

Zo heb ik mijn intuïtie jarenlang weggestopt, want die is zo sterk, dat het soms meer een last is dan een lust. Vond ik. Maar nu niet meer. Mijn intuïtie is zuiver, vertelt me wat ik en anderen nodig hebben, nodig hebben om te groeien en steeds meer onszelf te zijn. Mijn intuïtie is mijn kracht. En daardoor kan ik ook de docent, kunstenaar en coach zijn die ik ben.

Wil jij ook ontdekken? Ik hoor graag van je.

Offline = in verbinding met jezelf

Eén van de deelnemers aan mijn #tussenjaar pilot vertelde me net: “4 uur lang naar buiten gaan en offline zijn, voelde in het begin onwennig. Maar na een tijdje voelde ik me veel rustiger worden en werden mijn gedachtes ook helderder. Wat was dat fijn!”

Een mooie ervaring waar wij een voorbeeld aan kunnen nemen. Want voor mij betekent offline zijn ook dat ik weer in verbinding met mezelf ben. En als jij belangrijke keuzes moet maken, is die verbinding zo ontzettend belangrijk. En keuzes maken staat centraal bij zo’n tussenjaar. Keuzes maken die bij jou passen.

Maar geldt dat niet voor ons allemaal?