5 jaar ondernemen!

Vijf jaar geleden nam ik de stap om een bedrijf te beginnen. De fietsrit naar de Kamer van Koophandel was het gemakkelijkste deel van deze ‘reis’. Want ondernemen, dat doe je vanuit je kern. En dus waren de afgelopen jaren een reis naar wie ik ben, wat ik kan en wat ik van daaruit voor anderen kan betekenen.

Dat ik nu (voornamelijk jongeren) coach, had ik van tevoren niet kunnen bedenken, en misschien is dat wel het allermooiste.  Ik loop mijn pad in de richting waarin het zich ontvouwt en ontplooi en bloei op. En daardoor kan ik juist dát (je eigen pad zoeken en vinden en jezelf ontplooien) weer doorgeven aan anderen [wat ik het ‘dennenappelprincipe’ noem].

Vijf jaar ondernemerschap hoe vier je dat? Ik geef graag een 5tal coachsessies weg, je mag mijn mailen op loes@nuvoli.nl met jouw nominatie voor een 16-26 jarige in omgeving Zwolle die een coachsessie kan gebruiken.

Wil je mij een cadeautje geven? Bedenk dan wie je kent in jouw netwerk die in een HR of managementfunctie veel met 16-26 jarigen te maken heeft en link ons met elkaar!

Hartelijke groet,

Loes Visscher
06-29895989
loes@nuvoli.nl

Practice what you preach (oftewel: boem is ho!)

hurdleedereen weet dat het gemakkelijker gezegd is dan gedaan: practice what you preach. Met een huishouden met twee basisschoolkinderen, een baan voor 2, soms 3 dagen in de week, een (gelukkig nu afgeronde) coachopleiding en een bestaan als ZZP’er, is het soms in totaal net iets teveel. En dan is het de kunst om te blijven luisteren naar je lichaam. Wat heb je nodig: doorgaan of rust, tv kijken of een rondje hardlopen? Yoga of schilderen? Ja, en ook ik maak daar soms fouten in, ik ben niet perfect. Ik ga soms te lang door. Maar gelukkig is ons lijf slim en remt ons dan af. Dus bracht ik afgelopen week veel tijd door in bed met griep. En ja, toen begreep ik de boodschap wel. Ho!

Wat wil ik niet (te veel hooi op mijn vork, te veel druk) en wat wel: coachen, lesgeven in onderwerpen die mij raken, de lessen doorgeven die ik leer. Ik heb nu mijn ‘why’ weer duidelijk en het is: een dennenappel! Daarover later meer….

Inspirerende quote: natuurlijk verloop

Passend bij het boeddhisme, waar ik de laatste tijd veel over lees, kwam ik net deze quote tegen.
 
Dia4“No winter lasts forever; no spring skips its turn.”
― Hal Borland
 
Ik zit namelijk wat verkleumd achter mijn laptop en mijmer wat over de kou. Waar ik overigens afwisselend heerlijk van geniet en soms dus helemaal niet. Ik besef me dat ik me soms druk maak over dingen die ik niet kan beïnvloeden en dat die zaken loslaten me meer vrijheid zou geven.
 
Welke dingen kan jij loslaten, zodat de natuur haar verloop kan hebben? Welke zorgen maak jij je over voorbijgaande zaken? En kan je dat aankijken en dan laten gaan?

 

Rust

In moordend tempo komen posts voorbij op facebook. De verleiding is zo groot om er in mee te gaan, want de marketingwetten voor social media schrijven het voor, en iedereen doet het… Maar, ik weet dat het niet goed voor me is. Dat ik tijd en rust nodig heb om het beste te presteren. Dat ik stilte nodig heb om te kunnen luisteren naar wat in mij leeft. En dat van daaruit juist nieuwe dingen ontstaan.
Ik haak dus soms bewust af en post even niets.

Hoe zit dwisdomat bij jou?

Inzicht: hoe sluit je een gesprek af?

Van de week besprak ik met mijn teamleider en een aantal collega’s hoe de inzichten die ik opdoe in mijn coachopleiding ook in de praktijk van elke dag als docent (maar ook als arts of hulpverlener) toegepast kunnen worden. Het inzicht wat ik twee weken geleden opdeed is te mooi om niet ook met jullie te delen. Want het is een mooi en simpel punt.

stop-bordAls je een (coach) gesprek afrond, zet dan je gesprekspartner aan het eind van het gesprek heel bewust weer in zijn kracht. Vraag hoe het gesprek was, wat hij of zie eruit heeft gehaald en hoe diegene nu verder gaat. Zo zet je iemand weer in de actiestand. En dat is bij bijna elk gesprek slim om te doen.

Mijn collega’s en ik hadden het gelijk over hoe we dit kunnen toepassen bij stages en afstuderen. Want vaak zien we dat een in inhoudelijk gesprek over bijvoorbeeld afstuderen, de student volloopt met informatie. Dat kan op zich geen kwaad, maar het is dan zeker wel zinvol om te checken hoe die ander er aan het eind bijzit en hoe hij/zij verder wil gaan. Dan krijg je gelijk een extra check of de inhoud is aangekomen.

Gesprekken afsluiten? Dat doe ik voortaan heel bewust anders.

Metaforen

“Ik wil van een rups een vlinder worden.” Als je dat zegt, snapt iedereen gevoelsmatig waar je het over hebt. Daarom vind ik het ook zo mooi om metaforen te gebruiken in coaching. Kies voor je huidige situatie een beeld (of woord, als dat je meer aanspreekt), en vervolgens ook één voor waar je heen wilt.
Als je vervolgens nagaat welke associaties je daarbij hebt en wat jou dat vertelt, kan je al een eerste stap zetten van A naar B. Of van rups naar vlinder…

rups

Welk sprookjesfiguur ben jij?

Een paar dagen geleden kreeg ik de vraag welk sprookjesfiguur ik ben. En tot mijn verbazing kreeg ik daar vrij duidelijk een antwoord op van mezelf, maar wel 1 die ik niet verwacht had. De fakir uit het sprookjesbos van de Efteling. Die houdt van taal (praat zelfs op rijm) en lost problemen op door even in te vliegen (als je tenminste 3x op de grond stampt), een aanwijzing te geven en de probleemhouders het probleem vervolgens zelf te laten oplossen.
Een mooie metafoor voor hoe ik als docent, trainer en coach zou willen zijn, en deels ook al ben. Het is mooi om op zo’n andere manier naar jezelf te kijken en die (verborgen) talenten mee te nemen in je werk.

Mijn vraag aan jou is dan ook: als jij je ogen sluit en je voorstelt dat je een sprookjesfiguur bent, wie zou je dan zijn? En hoe kan je de talenfakirten van dat sprookjesfiguur nog meer inzetten in jouw werk?